Millforders in the spotlights • Linda Rutjes

by Sanne van Kuijk-Evertse - November 2021

‘Iedereen vliegt een klus op een andere manier aan en dat vind ik razend interessant’

In de 3,5 jaar tijd dat Linda Rutjes voor Heineken werkte heeft ze ontzettend veel verschillende klussen voorbij zien komen. Zoals het ontwerpen van de verpakkingen, primair en secundair, maar ook retail- en horeca-omgevingen, POS-materiaal, merchandise, bar items, manuals, infographics. Linda vertelt:

’Op verschillende vlakken heb ik veel geleerd, in het bijzonder door nauw samen te werken met de andere ontwerpers uit het team. Maar zeker ook door te werken met 3D ontwerpers, illustratoren, industrieel ontwerpers en fotografen. Iedereen vliegt een klus op een andere manier aan en dat vind ik razend interessant. Ik kijk graag met anderen mee, juist omdat ik daar zelf nog veel van kan leren.’

‘Ik heb voor Millford gekozen vanwege de vele verschillende klanten en soorten projecten waarvoor ze werkt. Ik word graag uitgedaagd en vind veel aspecten van het vak leuk. Van ontwerpen op de kleinste labels tot structural design en van het maken van infographics tot duurzaamheid. Daarnaast volg ik Millford natuurlijk al jaren en word ik blij van al het mooie, diverse werk dat ik in al die tijd voorbij heb zien komen. Ik word daar blij en enthousiast van, raak er door geïnspireerd en daardoor krijg ik zin om zelf aan de slag te gaan. Het was tijd voor iets nieuws, en dus een goed moment om mezelf weer in het diepe te gooien bij een ander bureau.’

‘Hetgeen ik het allerleukste vind aan dit vak is dat iedere dag anders is, en dat het niet voelt als werk. Iedere klant en iedere opdracht is anders. Elke klus vraagt om andere skills en daardoor blijf ik me constant ontwikkelen. Ook de combinatie van 2D en 3D vind ik gaaf. Om te beginnen met designen op een plano en om uiteindelijk de verpakking in je hand te hebben, blijft iets magisch voor mij. ‘

‘Wat ik als professional als grootste tip mee wil geven is if your dreams don’t scare you, they’re not big enough. Innovatie en verandering komen niet voort uit comfortzones. Als je doet wat je altijd gedaan hebt, dan verandert er niks. En als je iets wilt, dan moet je ervoor gaan. Voor mij persoonlijk staat deze uitspraak voor vraagtekens zetten, grenzen opzoeken, je kwetsbaar op durven stellen en niet bang zijn om op je bek te gaan. Het mag schuren, emotie oproepen, ongemakkelijk voelen, op het randje zijn. Waarom zou je doen wat iedereen doet? Hoe denk je op te vallen als je product er hetzelfde uitziet als die van de concurrenten naast je op het schap? Deze gedachtegang sluit naadloos aan bij een andere uitspraak die me altijd is bijgebleven en waar ik regelmatig aan denk: only dead fish go with the flow. ‘

‘Wat niemand van mij weet, is dat het mijn droom is om samen met mijn vader meubels en speelgoed van hout te maken. Mijn vader is timmerman/meubelmaker en al ruim 40 jaar lang maakt hij deuren, kozijnen en de mooiste meubels. Op dit moment is hij bezig om voor mij een kledingkast te maken, die ik zelf ontworpen heb. Begin van dit jaar heb ik een cursus meubelmaken gevolgd. Tijdens de cursus heb ik leren werken met verschillende apparaten met een krukje als eindresultaat. Dit vond ik heerlijk om te doen: even weg van de computer en met je handen iets tastbaars maken. Het lijkt me geweldig om mijn kennis op dit vlak uit te breiden en van wie kan ik het beter leren dan van ‘ons pap’?’

‘Wat de grootste ontwikkeling gaat zijn binnen het vak is hopelijk een beweging naar een wereld met minder afval en verpakkingsmateriaal. Dat laatste klinkt vast ongeloofwaardig omdat packaging wel het grootste gedeelte van mijn werk is. Maar de hoeveelheid afval (en dus verpakkingsmateriaal) dat we produceren en de kilo’s aan voedsel die weggegooid worden, vind ik problematisch. Laatst zag ik in een winkel een tube tandpasta die verpakt was in een enorme plastic omverpakking. Hij stond zo op het schap, met plastic omverpakking en al. Dit was blijkbaar de bedoeling, maar het gaf mij het gevoel dat ze vergeten waren hem uit de transportverpakking te halen. Als ik dit soort dingen zie, dan moet ik vanbinnen een beetje huilen, en geloof ik m’n ogen eerlijk gezegd niet. Biologische komkommers verpakt in plastic, ook zoiets raars, stop daarmee! Ik hoop dat we toe gaan naar meer mono materiaal, slimmere verpakkingsvormen, refill mogelijkheden in de supermarkt of een statiegeldsysteem (zoals Loop van Carrefour). En ook heel belangrijk: geen voedsel weggooien!’

‘Het merk en de klus die ik het liefste nog zou willen doen, is een compleet brand design traject voor het Australische Bundaberg. Niet alleen vind ik hun drankjes erg lekker, maar de stubbie bottles waarin die lekkere drankjes zitten vallen op. Ze hebben een afwijkend silhouet en een unieke sluiting met dat trekdopje. Wat me aanspreekt aan het bedrijf zelf is dat het een familiebedrijf is en dat ze zoveel mogelijk gebruik maken van lokaal geproduceerde ingrediënten: ze verbouwen zelfs hun eigen gember en rietsuiker! Ik houd van merken die hun eigen koers varen en staan voor de keuzes die ze maken. Naast al deze redenen, zit er ook een emotioneel tintje aan. Bundaberg doet me altijd denken aan mijn zusje, met wie ik samen een prachtige reis heb gemaakt langs de oostkust van Australië. Inmiddels heb ik haar al ruim drie jaar moet missen omdat ze in Brisbane woont en werkt.’