Millforders in the spotlights • Wouter Stroo

by Sanne van Kuijk-Evertse - December 2021

‘Laat je niet te veel leiden door dat wat er al is’

Gepassioneerd verteller en verwonderaar. Dat is Wouter Stroo op zijn best. Over het vak en het vakmanschap. Maar ook over kunstenaars, componisten, muzikanten, schrijvers, tentoonstellingen of theaters. Wouter kent zijn feitjes en weetjes. En die deelt hij graag. En wij hem met jullie.

‘Ik vind het heerlijk om schetsen uit te werken tot ware stillevens voor op een verpakking. Ik zit dan echt een beetje nerdy de reflectie van een in de buurt liggende framboos in de bolletjes van een braam te zetten. Ook vind ik het mooi om te schaven aan een beeldmerk of woordbeeld om net nog even die slag te maken die het nodig heeft om er niet meer van wakker te liggen.’

Wouter maakt zijn geliefde stillevens nu digitaal, maar een opleiding stilleven schilderen staat nog altijd op zijn wishlist. ‘Dus eens met olieverf op doek in plaats van met een Wacom tablet in Photoshop beelden bewerken.’

Dat wat er op dat moment geweldig uit ziet
Voor die ambachtelijkheid is vandaag de dag niet altijd meer tijd. ‘Er wordt onder druk van beperkende budgetten steeds sneller gewerkt waardoor men zich al een tijd laat inspireren door alles wat er op het internet staat. Met andere woorden, wat al is bedacht en gemaakt. Het is ook logisch. Onze opdrachtgevers laten zich op hun beurt ook inspireren en beïnvloeden door de sociale media. Er blijft dan van alles op de netvliezen hangen wat er op dat moment geweldig uitziet, succes heeft en sexy is. Daarom zitten er diverse hippe richtingen in briefings die opdrachtgevers graag bij de te maken ontwerp concepten zouden hebben.’

Out of the box
‘Met andere woorden, echt iets origineels of ‘eigens’ maken wordt dan lastig. De commercie van ons vak speelt natuurlijk een enorme rol maar je weet nooit hoe een consument zal reageren wanneer je niet iets out of the box probeert. Maar dan echt out of the box. Het zou dus mooi zijn wanneer mensen weer eens wennen aan echte verrassingen en zich niet verheugen op iets wat er al op hun verlanglijstje staat en lijkt op wat er al bestaat op diverse websites.’

Naar de film gaan zonder de trailer te zien
‘Maar ja, durf dat maar eens. Naar een film gaan zonder eerst de trailer te zien. Ik vrees daarom dat het steeds meer die kant op gaat. Er staat te veel op het spel om echt iets nieuws te bedenken. Ons vak zal daarom steeds meer worden beïnvloed door wat de massa mooi vindt en de snelheid waarmee we als ontwerpers kunnen schakelen. Ik ben benieuwd hoe ver dat kan gaan maar hoop dat de rem er een keer op wordt gezet omdat het zonde is van alle creativiteit die verloren gaat.’

Van Rome naar Den Haag
Het creatieve leven is er bij Wouter met de paplepel ingegoten. Zijn ouders hebben hem volgens eigen zeggen absoluut het meest gevormd op dat gebied. ‘Ze waren zeer creatief en gaven allebei les in creatieve vakken. Alles ademde creativiteit en cultuur uit in ons huis. Ons huis in Den Haag was, wat Le Corbusier wel ‘een woonmachine’ noemde, zeer inventief in elkaar gezet. Alles werd zelf ontworpen en gebouwd. Voordat IKEA de hele wereld dicteerde hoe je Billy schrijft. Ik sliep in met muziek die uit het atelier (naast mijn slaapkamer) van mijn vader kwam als hij studeerde. Van Sweelinck tot Stockhausen. Soms nam ik het minder serieus als ik hem de voor ons toen exotische keelklanken van klassiek Arabisch hardop hoorde oefenen toen hij die taal studeerde, zowel het schrift als de gesproken taal. Hij schilderde er bijna iedere avond en er stond een etspers. Mijn werkkamer was beneden naast de kamer van mijn moeder waar een groot weefgetouw stond. Ze had een erg goed gevoel voor kleur. Ze hebben na hun trouwen eerst zes jaar in Marokko gewoond en zijn daarna verhuisd naar Rome waar mijn zus en ik zijn geboren. Hun reden om naar die landen te gaan was een grote interesse in kunst en andere culturen. Ze hadden geen cent en mijn moeder nam in Casablanca een baantje als typiste bij een handelskantoor zodat ze in elk geval iets van een inkomen hadden. In Rome verdiende ze zo nu en dan met mooi beplakte doosjes die bij Metz in Amsterdam werden verkocht.’

We zeiden het al even in de intro. Maar als er iemand kan vertellen over kunst dan is het Wouter. ‘Ik zou nu een hele lijst boeken willen aanbevelen die juist vooral niets met ons vak te maken hebben omdat ik vind dat ieder mens zich zo breed mogelijk moet ontwikkelen. Maar ik kom terug op waar creatieven (en opdrachtgevers) hun ideeën vandaan halen.’

‘Na 1870 ontstond er een enorme verzamelwoede van ‘etnografica’ (kunstwerken van buiten Europa worden vaak zo genoemd) als gevolg van het imperialisme en het nieuwe nationalisme in het Duitse Keizerrijk. Er werden heel veel exotische objecten meegenomen uit gebieden die werden gekoloniseerd met als gevolg dat er veel etnografische musea kwamen. Grote verzamelingen die daar werden tentoongesteld werden meegenomen door antropologen, missionarissen en handelaren.’

Stedelijk Museum
‘Er is nu in het Stedelijk Museum in Amsterdam een tentoonstelling over werken van Kirchner en Nolde waar je ook de echte voorwerpen kunt zien die tot hun beider inspiratie leidde.

Kirchner en Nolde, twee Duitse kunstschilders die in 1910 in Berlijn en Dresden de etnografische musea bezochten om zich te laten inspireren. Deze musea zaten toen bomvol met alledaagse voorwerpen, kunstwerken en zelfs menselijke resten. Vooral beeldhouwkunst uit Oceanië, Nigeria, Kongo en Kameroen intrigeerde hen en ze eigenden zich de vormentaal van deze kunstwerken toe. In de oorsprongscultuur van de objecten die zij tekenden, schetsten en schilderden verdiepten zij zich minder.'

‘Het is mooi om te zien hoe deze voorwerpen model stonden voor hun vaak letterlijk overgenomen schilderijen en tekeningen. De tentoonstelling lijkt een vreemde eend in de bijt van het Stedelijk waar over het algemeen ‘moderne kunst’ te zien is. Je waant je eerder in het Tropenmuseum of Rijksmuseum van Oudheden. maar ze hebben er superberoemde Kirchners, met name het beeld Tanzende en het is juist daarom een aanrader.’ Let op. De tentoonstelling stopt op 5 december.